Tingible body macrofagen in de milt - De wereld onder de microscoop

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu

Tingible body macrofagen in de milt

Preparaten > Organen en cellen 1

Download deze pagina als .pdf , klik hier

Bronvermelding:
1  Theorie: Junqueira L.C. en Carneiro J. (2004, tiende druk), Functionele histologie, Maarssen. Uitgeverij Elsevier. Hoofdstuk 15, pag. 360-361, 363, 366  'Het lymfoïde systeem', ISBN: 978-9035228627.
2  Wikipedia, de vrije encyclopedie, http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoofdpagina.
3  Afbeelding: Prof. Dr. med. Max Clara (1974), Atlas der normalen mikroskopischen Anatomie des Menschen, Uitgeverij Urban&Schwarzenberg, ISBN: 978-3541063314.

Doel van het preparaat: Het zichtbaar maken van de 'Tingible body' macrofagen in de milt.

Algemen bouw,¹

De milt is bij de mens het grootste lymfoïde² orgaan. Het is ingeschakeld in de bloedbaan. Door zijn rijkdom aan fagocyterende cellen² en het nauwe contact dat deze met het circulerende bloed onderhouden, is de milt:

  • een belangrijke verdedigingsbarrière tegen in het bloed binnengedrongen micro-organismen (gezwollen pijnlijke milt bij 'bloedvergiftiging'); en daarnaast

  • ook de plaats waar rode bloedcellen uit de circulatie worden weggevangen en afgebroken.


De milt wordt omgeven door een kapsel van dicht bindweefsel van waaruit trabekels uitgaan die het parenchym² van de milt of de miltpulpa binnendringen. Aan de mediale zijde² van de milt bevindt zich een hilus², waar arteriën en zenuwen het orgaan binnenkomen en zich via de trabekels door het orgaan verdelen. De venen, die het bloed uit het parenchym verzamelen, verlaten de milt door de hilus. De milt heeft geen afferente² lymfevaten; de efferente² lymfevaten, die pas in de trabekels ontstaan, verlaten het orgaan eveneens aan de hilus.


Miltpulpa,¹

Een snede door een verse milt toont een dieprode massa, de rode pulpa, te midden waarvan scherp afgegrensde witte vlekken, de witte pulpa, voorkomen.

De rode pulpa bestaat voor 60% uit speciale bloedruimten, de veneuze sinussen, gevuld met rode bloedcellen afgewisseld met tussen deze sinussen samengedrongen strengen reticulumweefsel, de strengen van Billroth. Deze strengen bevatten veel macrofagen die oude (gemiddeld 120 dagen) rode bloedcellen (erytrocyten) afbreken. Het hemoglobine wordt afgebroken, waarbij verschillende producten worden gevormd. Eén daarvan is ferritine², een verbinding van ijzer met een speciaal dragereiwit, het apoferritine; verder ontstaat het hemosiderine, een ijzerhoudende verbinding die in de lichtmicroscoop als bruingele pigmentkorrels kan worden waargenomen. Met de 'Berliner blauw' of 'Prussian blue' reactie kan het hemosiderine specifiek worden aangetoond. In dit preparaat zal het hemosiderine daadwerkelijk worden aangetoond.
De witte pulpa wordt gevormd door rond de arteriële vaatvertakkingen dicht opeengelegen grote hoeveelheden lymfocyten (witte bloedcellen). Dit worden follikels genoemd en kunnen, net zoals in de lymfeklieren, voorkomen als primaire- en secundaire follikels. Deze laatste hebben een follikelcentrum, omgeven door een lymfocytenkrans (corona) of mantelzone, gevormd door rijpe B-lymfocyten.
Een deel van de gevormde B lymfocyten gaat door apoptose² ten gronde en worden door macrofagen opgeruimd. De celfragmenten worden 'tingible bodies'² genoemd.

 

Preparaat van de milt van een rat.

De locatie van de milt bij een rat is op de afbeelding hiernaast goed te zien (klik voor een vergroting). De afbeelding is afkomstig van het 'Institute of Ecology and Evolution' van de universiteit van Bern (Zwitserland).
Een uitstekende presentatie van de: Anatomie der Ratte', is hier te zien.

 

Na twee maanden fixatie in gebufferde formaldehyde (4%) wordt het weefsel goed uitgespoeld (24 uur) in leidingwater.
De specifieke miltstructuur is op deze stereomicroscoop-opname reeds goed zichtbaar (klik voor een vergroting).
De witte vlekken W = de witte pulpa, daaromheen is R = de rode pulpa. De pijlpunten wijzen naar de trabekels.
De zes kleine bolletjes zijn kleine luchtbelletjes aanwezig in de spoelvloeistof.
Het weefsel is ingebed in het kunststof Technovit 7100 volgens de methode die ook op deze site beschreven is.


Professor Max Clara (1899-1966) tekende de tingible bodies op in zijn prachtige boek "Atlas der normalen mikroskopischen Anatomie des Menschen"³. Klik op de afbeelding voor een vergroting.
Hier is goed te zien dat de cel bestaat uit een kern met daaromheen allerlei fragmenten van gefagocyteerde celdelen.

 
 



In tegenstelling tot de menselijke milt zijn bij de muizen regelmatig megakaryocyten waar te nemen. Zie artikel uit: "The mouse in biomedical research", van James G. Fox.
Bij de rat zijn megakaryocyten dus ook waarneembaar.




Een groter formaat afbeelding (5mb) van de secudaire miltfollikel is hiernaast te downloaden. Klik op de afbeelding.

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu